Sonnet van mijn dromen

Gedichten, liedjes, verhaaltjes, noem maar op...
Kortom, je kans om snel beroemd te worden!
Je kan hier niet anoniem posten.
Gebruikersavatar
Xentro
Newbee!
Berichten: 133
Lid geworden op: 24-12-05 15:56
Locatie: Harkema

Sonnet van mijn dromen

Bericht door Xentro » 06-03-09 17:07

Ik schrijf verhalen die reflecteren op mezelf of op de maatschappij, die je kunt lezen op mijn blog: http://erwinvanderwal.livejournal.com/

Maar ik wilde graag weten wat jullie van dit verhaal vinden. :) Bedankt.

Sonnet van mijn dromen

Ze plaagt me in mijn dromen, belooft me dingen en laat me daarna zonder haar wakker worden. Ik weet niet waar ze is, wie ze is of waarom ze er is. Bij elke zin die ik op mijn computer over haar schrijf backspace ik in ernstige mate. Ik kan haar niet uit m'n hoofd krijgen, maar er ook niet in. Haar aanwezigheid is er enkel als ik niet kijk, ze spreekt tegen me wanneer ik niet om haar roep en ze aait alleen door mijn haren als ik slaap. Ondanks dat ik niet weet hoe ze er uit ziet, is haar verschijning op ademlengte goddelijk, alsof elke zintuig in mijn oog haar eeuwig kan dragen zonder te knipperen.

Ik beweeg leegte als andere vrouwen mij willen leren kennen, afgesloten voor de kans en nooit toegelaten worden in een wereld die dieper gaat dan klanken. Ik ben alleen, en er zwermt een vlaag van eenzaamheid rond mijn verschijning. Geïsoleerd in een zoektocht naar de waarheid. Dagen laten zich zo traag voorbij gaan en van alle gevoelens die ik heb is geen één te temmen. Ik ben boos op je, verdrietig om je, lach om je en het liefst negeer ik je, wat in tegenstrijd gaat met de gedachte om je vast te houden en alles wat je bent herkenbaar te maken voor mijn hart. Ik hou niet van je, ik ken je niet. Waarschijnlijk laat je het in samenspel gaan met dezelfde gedachte om mij niet de kans te geven om je te leren kennen. Je vlucht met even veel moeite als dat je bij me wil zijn, mijn woorden stiekem mee te lezen en ze koesteren alsof ze voor jou gezegd of geschreven zijn. Ben je net zo eenzaam als ik? Ben je jezelf ook ergens verloren? Zou het dan niet beter zijn om dit met mij te delen, we kennen elkaar z'n problemen beter dan we elkaar kennen.

Ik hoor niks meer van je, je stem dwaalt af en je klank verdwaald zich in duizend andere stemmen die mijn bewustzijn blokkeren om jou te vinden. Ik droom over school, mijn dagelijkse leven en absurde vormgevingen van angst. Maar in geen enkele droom voel ik jouw aanwezigheid meer. Ik wil niet meer slapen, ik wil wakker blijven, zo laat mogelijk opblijven om mijn lichaam te laten wennen dat ik geen slaap meer nodig heb. Dat ik jou misschien niet meer nodig heb. Ik verzin wel manieren om wakker te blijven. Ik weet zeker dat je nu naar me kijkt, maar niks meer kan doen voor me. Alleen dat is genoeg dat er iemand over mij waakt. En elke nacht als de stilte een imperium heeft gebouwd, schets ik mijn eigen dromen in mijn kladblok om je toch nog als een gedachte te behouden. Om me sterk te maken, om nog te presteren in een kille maatschappij heb ik jou nodig. Je bestaat misschien niet eens, maar als jij niet bestaat, bestaat liefde ook niet voor mij.

Het is jaren geleden dat je voor het laatst bij me hebt gezeten om me te plagen met zinnen die ik niet volledig verstond, maar het wel aanvoelde als zekerheid. Een zekerheid die me vertrouwen gaf dat je elke nacht in mijn dromen weer zou zijn. Het maakte niet uit waar je was, in welke setting of welk thema de droom vertolkte. Je was er altijd. Nu, 21-jaar oud, speel ik nog steeds met de woorden die jij me gaf. De zinnen die ik niet verstond, niet begreep, maar wel voelde en met lieten denken. De pijn die het me deed dat het maar een 'droom' was, is veranderd in de pijn dat realiteit bestaat. Zonder jou, was het schrijven niet meer dan letters samenvoegen, spelen met woorden. Een televisie, een radio en een computer spellen console, alles verslaat het schrijven tegenwoordig. Mensen zullen je dingen amper lezen. Het geeft niet, schrijven wint voor mij, want bij elke letter die ik neerzet voel ik jouw aanwezigheid zo dicht tegen mij aan. Ik heb geprobeerd andere meiden lief te hebben, maar ze kwamen nooit dichter bij dan een steenworp van mijn gevoel. Mensen vinden me gek, als ik schrijf over je. Het maakt mij niet uit, voor iemand die niet bestaat was je wel één van de weinige die mij wakker kon maken in een droom die waarschijnlijk voor eeuwig door zou gaan als ik er in verloren raakte.

Achteraf, was je niet eens een persoon, maar gewoon het gevoel van leven dat mij los maakte van mijn dromen.

Erwin

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast