Erik, heb ik lief gehad.

Gedichten, liedjes, verhaaltjes, noem maar op...
Kortom, je kans om snel beroemd te worden!
Je kan hier niet anoniem posten.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
Pien
Postmaniak
Berichten: 7147
Lid geworden op: 09-07-05 20:48

Erik, heb ik lief gehad.

Bericht door Pien » 21-06-08 21:26

Starend zat ik op de vensterbank. Het regende en ik telde de duizenden druppels die hun plek vonden op het glas om daarna treurig naar beneden te rollen. Was het maar weer even toen, dacht ik. Verdiept in mijn gedachten sloot ik het heden buiten. De druppels werden wazig en een warmtegolf kwam me verwelkomend tegemoet. Er zat wat zand tussen mijn tenen en een licht briesje waaide door mijn haar. Het was zomer en ik lag te lezen. Op de achtergrond klonk de zee. Gruwelijk werd mijn rust verstoord door een volleybal die net naast mijn handdoek landde. Geïrriteerd keek ik op want welke idioot durfde mij op dit heerlijke moment lastig te vallen! Mijn ogen zochten de dader en snel had ik hem gevonden. Alsof de wereld even stilstond en alleen hij daar maar kon staan. Hij lachte en ik, was op slag verliefd, verkocht, verloren. Snel gooide ik de bal in het spel en lachte terug. Hij bedankte me, kapte ons moment onwetend af en rende terug de zee in. Ik hervatte mijn zin in het boek maar merkte al gauw dat mijn aandacht ergens anders was. Ik besloot ook maar even een duik te nemen in de hoop dat ik hem toevallig tegen het lijf zou lopen. De zee was koud, maar dat maakte mij niks uit. Een beetje afkoeling kon ik op dit moment wel gebruiken. Ik keek rond en ik zag dat hij zwaaide, naar mij? Hij liep op me af en vlinders vlogen, nee raasde door mijn tenen naar mijn hoofd en terug. “hoi,” zei hij “sorry nog van net, je was zo lekker aan het lezen.” “ja ach,” antwoordde ik “maakt niet uit, ik wilde toch al eventjes de zee in.” Hij glimlachte en bood me iets te drinken aan, om het goed te maken zei ie. Ik nam zijn aanbod aan. Een enorme fout of juist mijn beste keuze.

Erik, was zijn naam. Hij was een paar jaar ouder dan ik en hij woonde in Noord-Holland ergens, een eind van mij vandaan dus. Toch maakte we ons daar niet druk over toen, we hadden immers nog een hele maand met elkaar. Daarna zouden mijn ouders me van de camping komen ophalen en zou hij me blijven schrijven en opzoeken, had ie beloofd. Dat dat moment zou komen leek onmogelijk. Ik zou voor altijd bij hem zijn, we paste perfect. Erik kende het spel van lust en liefde, hij kon me bespelen, wist precies hoe het moest. Hij maakte me gek, kon me met zijn diepblauwe ogen als sprakeloos stemmen. Imponeren met zijn glimlach. Meestal waren de rollen omgedraaid, had ik de touwtjes in handen. Ditmaal wist ik niet wat ik voelde, dacht en deed. Het voelde zeker en onzeker, het voelde geweldig en wanhopig. Ik voelde me zo geweldig door hem dat ik zin had om een berg te beklimmen, mijn vleugels uit te slaan, zorgeloos te schreeuwen omdat ik me zo vrij voelde, ik vloog! Ik wilde de hele zeekust afrennen, op blote voeten, langs het rulle zand. Tegelijkertijd wilde ik instorten, inzakken op de grond, hopeloos verloren en vechtend met een muur. Mijn handen kapot slaan aan zijn stenen. Op sommige momenten zag ik alles helder, dan weer troebel. Ik vroeg me af of ik liefde wel aankon, ik leek er in te verdrinken af en toe.

De laatste avond stonden we zoals vaak, op het strand. Beide spraken we niet want, we wisten dat als liefde iets wilde zeggen je beter maar je mond kon houden. Zachtjes aan begon het te regenen. De regen werd heftiger en veranderde in een vreselijke stortbui. Op één of andere manier vond ik dat zó romantisch! Plots gaf ik, Erik een kus op zijn neus. Vervolgens trok ik al mijn kleren uit tot ik alleen nog maar in mijn slipje stond en als een krankzinnige begon ik te dansen. Even was hij overdonderd door mijn impulsieve actie maar begon toen te lachen en te zingen. Hij zag dat ik het doorkreeg, het pure en beestachtige genieten van natuur en elkaar. Ik werd overspoeld door verliefdheid en liefde. Ik danste in zijn armen, huilde van geluk. Maar ik huilde ook mee met de hemel en het lot omdat morgen mijn vader en moeder al zouden komen. Ik was Erik en Erik was mij, daarom waren we beide zo mooi. De avond stond stil, even voor eeuwig, tot ik uiteindelijk lepeltje-lepeltje, onder de sterrenhemel met hem in slaap viel. Het was inmiddels gestopt met regenen en aangenaam warm. Het heelal lag als een deken over ons heen en de sterren keken toe tot ze gedoofd zouden worden door de zon.

Mijn been schoof van de vensterbank af en ik sprong overeind. Ik gleed met mijn hand door mijn haar en hees mijn broek wat op. Het regende nog steeds. Ik zag mijn gedachten vervagen in een druppel. Een vluchtige gedachten over wat hij nu ergens aan de andere kant van Nederland aan het doen was rende stiekem naar de overkant van mijn hoofd en terug. Ik zou hem straks maar eens schrijven, dat zal wel weer een jaar of vijf geleden zijn geweest. Naja, we waren elkaar gewoon uit het oog verloren, zo gaat dat nu eenmaal. In films bleef alles ‘nog lang en gelukkig’, hier in mijn leven, niet.

Maar we hadden een hele poos geleden wat afgesproken om een terrasje te doen. Niet om weer iets te beginnen hoor, maar gewoon als vrienden. Op het station aangekomen plofte ik ergens op een bankje. Ik voelde me zenuwachtig, niet normaal, terwijl ik eigenlijk nooit zenuwachtig ben! Ik werd er onzeker van. Helaas was hij niet gekomen. Hij belde me ver over tijd op om me te vertellen dat hij uit eten was en dus niet weg kon daar. Het speet hem dat hij me vergeten was, even later hing hij op en zat ik daar, ..Alleen gelaten. Ik had me nog nooit zo klote gevoeld als toen. Ik staarde naar een stelletje, dat samen één ijsje deelde. Daarna stond ik op, mijn fiets heb ik achtergelaten in de stad en ben naar huis gaan lopen. Ik was zenuwachtig geweest voor niks, ik betekende niets meer voor hem. Eerst deed het me verschrikkelijk veel pijn maar nu denk ik er alleen maar ironisch over. Dat iemand die je leven het mooiste maakt, je het slechtst kan laten voelen.
Ik wil hem nooit meer zien.
Ik mis hem.

Florence
Postmaniak
Berichten: 10901
Lid geworden op: 05-11-07 23:15

Bericht door Florence » 22-06-08 01:02

Wow, wat mooi zeg :|. Hoe je het gevoel hebt omschreven, niet normaal. Echt heel mooi!

Gebruikersavatar
Marina
Forummeubel
Berichten: 3244
Lid geworden op: 25-02-07 14:00
Locatie: GRONINGEN

Bericht door Marina » 22-06-08 08:52

Wow echt mooi verwoord :|

Gebruikersavatar
Clara
Postmaniak
Berichten: 15205
Lid geworden op: 03-02-06 20:50

Bericht door Clara » 22-06-08 16:10

Dat het beste uit je verleden het slechtste in je toekomst mag zijn.
I can't tell where this journey will end but I know where it starts.

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast