Jaaajaa

Gedichten, liedjes, verhaaltjes, noem maar op...
Kortom, je kans om snel beroemd te worden!
Je kan hier niet anoniem posten.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
pingey
Postmaniak
Berichten: 4661
Lid geworden op: 16-04-03 20:37
Locatie: Purmerend

Jaaajaa

Bericht door pingey » 25-11-05 16:39

Ik wil misschien een boekje gaan schrijven, maar dan wil ik eerst weten of jullie het een béétje goed vinden. :)


"Angstig voel ik me, eenzaam. waarom vertrouwde niemand me? Waarom liet iedereen me zo in de steek. Ik had toch gezegt dat het me speet. Al die dingen die ik fout gedaan heb in mijn leven, worden die mij ooit nog vergeven? Ik bedoelde het allemaal niet gemeen, ik wilde alles zo graag goed doen. Ik kan er niks aan doen dat ik zo onhandig ben, ik ben gewoon een kluns, een doos en stomme lozer. Het spijt me zo, alles. Sorry wereld, dat ik je ooit heb pijngedaan, dat ik je alleen liet in tijden waar je me nodig had. Ik meen het, het spijt me. Meneer Johannes het spijt me. Ik weet dat ik een doodzonde zal begaan en dat ik in de hel terecht zou komen. Maar ik moet van de pijn af. Ik moet van de eeuwige pijn in mij af. Morgen zal iedereen alles vergeten zijn. Ik zal uit iedereens leven gewist worden, net als een fout lijntje in een perfecte tekening." Ze zette een punt neer op het einde van haar laatste zin. De enigste zin die ze ooit nog zou schrijven. Ten minste, dat dacht ze. Dat hoopte ze.

Ze pakte een envelop en schreef er netjes de naam van haar familie op. Uit een lade werd een klein, zilver doosje getoverd. Kleine perfectje postzegeltjes kwamen eruit. Ze zocht de mooiste uit van allemaal en plakte die zorgvuldig in de rechterhoek van de envelop. Deze perfecte envelop bevatte haar perfecte brief, die een einde zou maken aan het enigste niet perfecte in hun leven. Zij. Ze was de kalmte zelve, vanaf de buitenkant dan. Binnen in gierde het van de gedachtes, hoe moest ze dit gaan aanpakken? Ze wilde niet dat mensen pijn hadden door haar, al wist ze dat het onvermijdelijk was. Haar familie, die eenzaam achter zou blijven. Misschien zelfs dagen door zou maken waarop ze haar miste. 'Je bent het zwarte schaap van de familie, je brengt hun ten schande. Er kan nooit perfecte zijn als jij in deze familie blijft..' fluisterde een stemmentje in haar hoofd. 'Ze streven naar continue perfectie, je kan hier niet blijven, dat mag niet, je moet weg..' Ze knikte. Dit was toch het beste, besloot ze. Ze pakte de envelop en legde hem in het midden van haar bureau. Streek hem nog één maal glad en gaf een kusje op de postzegel. 'Zorg goed voor ze..' fluisterde ze. Ze stapte van haar krukje af en liep naar de deur, ze keek nog een keer in haar kleine kamertje rond en sloot toen de deur.

Jets

Bericht door Jets » 25-11-05 16:47

je schrijft goed hoor

ik zou gewoon dat boekje maken :D

ik vind het tot nu toe een goed verhaal :)

Gebruikersavatar
666-sicness-666
Niet weg te slaan
Berichten: 821
Lid geworden op: 23-03-03 13:46
Locatie: demon

Bericht door 666-sicness-666 » 25-11-05 16:52

ja ik zou het op dit moment wel willen lezen dus

doen!!!
Behaald resultaten bieden geen garantie voor de toekomst
________

Tommorow come's the day
________

PARENTAL ADVISORY EXPLICIT LYRICS

Gebruikersavatar
LittleMissMe
Postmaniak
Berichten: 7051
Lid geworden op: 28-04-03 11:05

Bericht door LittleMissMe » 25-11-05 16:59

het is leuk geschreven.. ik ben alleen benieuwd hoe je de rest van het verhaal wil ontwikkelen.. Is dit het begin, een proloog of juist een epiloog? wil je gaan vertellen wat er met het meisje gebeurt is waardoor ze nu die brief schrijft?

(Ehmz :$ twee foutjes.. in het begin "gezegt" is gezegd volgens mij.. En Enigste is echt heel slecht nederlands.. Dat hoort Enige te zijn, daar zit geen overtreffende trap in. Sorry als ik mierenneukerig doe.. Tis meer als gewoon feedback bedoelt en niet als kritiek ofzo ;) )
- - Lift your skinny Fists like Antennas to Heaven - -

Gebruikersavatar
pingey
Postmaniak
Berichten: 4661
Lid geworden op: 16-04-03 20:37
Locatie: Purmerend

Bericht door pingey » 25-11-05 17:07

Mwoah grammatica is mijn slechtste vak en ik heb geen Word 8)
Dus volgens mij als je even doorspeurt vind je in iedere zin wel een taalfout.

En dit is het begin. Verder in het boek zal duidelijk worden wat haar zo ver heeft gedreven :)

Maloes-
Postmaniak
Berichten: 13847
Lid geworden op: 19-03-03 15:16
Locatie: Utrecht

Bericht door Maloes- » 25-11-05 17:13

Leuk begin :)
zitten inderdaad wel meer fouten in :p maarach het stoort niet zo heel erg :)

Bronson

Bericht door Bronson » 25-11-05 17:14

zeker doorgaan!

pink-lemonade

Bericht door pink-lemonade » 25-11-05 17:31

MOOOOI! Ik ben echt benieuwd, mag ik me abbonneren op je verhaal (A)?

Gebruikersavatar
LeLame
Postmaniak
Berichten: 4506
Lid geworden op: 22-05-05 15:01
Locatie: Hilversum

Bericht door LeLame » 25-11-05 18:30

Ik vind het van matig naar heel goed lopen. Beetje wisselvallig, het begin lijkt meer op een lyric van Epica. En op later word het gewoon echt goed

Ik hou trouwens sowieso niet zo van 'eeuwig pijn' gelul

Gebruikersavatar
pingey
Postmaniak
Berichten: 4661
Lid geworden op: 16-04-03 20:37
Locatie: Purmerend

Bericht door pingey » 25-11-05 18:49

Het vervolg... tot nu toe.
Ach het eeuwige pijn gelul is het enige wat ik de hele dag te horen krijg en vandaar dat het ook standaard in iets voor komt wat ik schrijf. :P
Als ik ooit Word in mijn bezit krijg beloof ik jullie dat de spellingsfouten tot het verleden behoren *maakt buiging*
Jordan, het kost je € 4.99 per dag. O-)

Ook als het slecht is graag erbij zetten wat je ervan vind!

'Ga nou eens zitten! Je maakt me helemaal nerveus' riep mevrouw Dummer haar man tot orde. Ze legde haar benen over elkaar en vouwde haar handen ineen. Ze kon het wachten niet langer aan. Haar man ijsbeerde door de kamer en de klok tikte langzamer en langzamer. Elke seconde leek wel een uur te duren. En dan haar man die maar bleef ijsberen! Ze pakte een tissue uit haar tasje en depte haar ogen af. Ze sloeg haar ogen ter hemel en weer naar de klok. Hoelang moest ze nog wachten voor ze het antwoord kreeg?
Minuten verstreken tot het witte gewaad zijn hoofd om de hoek omstak en vroeg of ze even mee wilde komen. Meneer en mevrouw Dummer keken elkaar angstiger aan met elke stap die ze naar het kantoor treden. Mevrouw Dummer liet zich in de stoel vallen als een zoutzak die neerplofte. Meneer Dummer ging kaarsrecht achter de stoel staan en masseerde de schouders van mevrouw Dummer. Het kantoor, zo beangstigend wit als het was, leek kleiner te worden met elke seconde die verstreek. De dokter ging op de stoel zitten, vouwde zijn handen ineen en trok een frons die zijn gelaat niet flatteerde. De stilte was immens. De seconde tikte voort. De frons bevestigde alle voorgevoelens. Een kleine kuch. Één ooglid opende en het andere snel erna. Donkerbruine ogen keken ernstig naar de ouders van het meisje. 'U bent zich bewust van de ernst van deze situatie?' was de vraag. De ogen van het echtpaar kruisden elkaar vluchtig maar veelbetekenend aan. Ze knikte beide en de dame bekeek de grond, schuldbewust.

Het gezicht van de man was behangen met vele krokodillentranen. De drang om te huilen was er wel geweest, maar echt pijn had hij nog niet meegemaakt. De witte man had net de moeilijkste periode van zijn leven aangekondigd. Misschien was dat wel waarom hij zo moest huilen. De angst voor een lange zware tijd, die moeizaam zal worden. Waarin hij als boom van de familie recht zou moeten blijven staan, want hij zou altijd de rots in branding zijn. Waarin hij niet zal mogen buigen voor de lasten die hem zullen worden opgelegd. De tijd die zal gaan bewijzen hoe oprecht hij van zijn gezin hield.
De schouders van de vrouw hangen. Gepijnigd van het verdriet wat ze moet verwerken en de ruwe handen van haar man die onophoudelijk bleven rollen over haar schouders. Haar gezicht is uitdrukkingloos, maar haar gestalte geeft aan hoe moeilijk ze het vind. Ze volgt de witte doktersjas en zit haar man op haar hielen. Ze vroeg zich af waarom hij huilt, maar vond geen rust om daar goed over na te denken. 'Wel belangrijkere dingen..' mompelde ze. Verwilderd ging ze op een stoel zitten in de wachtkamer, ineens waren de witte doktersjas en de huilende man verleden tijd. Haar gezicht in haar handen begraven. Een tissue werd opnieuw ergens vandaan getoverd en de ogen zorgvuldig gedept. In een klein, roze spiegeltje werkte ze zorgvuldig haar uitgelopen make-up bij. En net alsof er niks gebeurt was zat er in de witte wachtkamer met te weinig kleur, een mooie, keurige dame met gevouwen handen te wachten.

Vlindergedachten

Bericht door Vlindergedachten » 25-11-05 21:53

Ik zat me net al af te vragen of het nou eigenlijk bij elkaar hoorde, die twee delen. Maar zoals ik al zei, mooi en fijn geschreven. :)
En zowieso gewoon schrijven Daan, of het nou slecht is of niet!

pink-lemonade

Bericht door pink-lemonade » 25-11-05 22:59

Iiiieeets minder bijvoegelijke naamwoorden mag wel, want het wordt wel een beetje saai lezen anders.
Maar voor de rest weer toppie (Y)!

Gebruikersavatar
LittleMissMe
Postmaniak
Berichten: 7051
Lid geworden op: 28-04-03 11:05

Bericht door LittleMissMe » 25-11-05 23:03

idd weer leuk geschreven (Y)

ghehe ehm :$ alleen je maakt opeens een switch van verleden tijd naar tegenwoordige tijd (bij "De schouders van de vrouw hangen) en dan weer terug naar verleden tijd (bij "ze vroeg zich af waarom hij huilt").. Dat is verwarrend tijdens het lezen. (ik voel me zeikerig, is niet mijn bedoeling :S )

maar het is een leuke toevoeging, ben benieuwd :)
- - Lift your skinny Fists like Antennas to Heaven - -

Gebruikersavatar
pingey
Postmaniak
Berichten: 4661
Lid geworden op: 16-04-03 20:37
Locatie: Purmerend

Bericht door pingey » 26-11-05 19:13

Je me excusé ik zal erop proberen te letten ;)
Heb liever kritiek en dat het goed wordt, dan dat iedereen uiteindelijk afhaakt!

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten